باز امشب در اوج آسمانم

 

امشب در سر شوری دارم                  امشب در دل نوری دارم

باز امشب در اوج آسمانم                      رازی باشد با ستارگانم

امشب یکسر شوق و شورم                     از این عالم گویی دورم

                           

از شادی پر گیرم که رسم به فلک

    سرود هستی خوانم در برحور و ملک

 

 در آسمان ها غوغا فکنم                           سبو بریزم ساغر شکنم

 امشب یک سر شوق و شورم                       از این عالم گویی دورم

 با ماه و پروین سخنی گویم                        وز روی مَه خود اثری جوبم

           

جان یابم زین شب ها

      ماه و زهره را  به طرب آرم

   وز خود بی خبرم زشعف دارم

          نغمه ای بر لب ها

 

امشب یک سر شوق و شورم                       از این عالم گویی دورم

امشب در سر شوری دارم                          امشب در دل نوری دارم

باز امشب در اوج آسمانم                                 رازی باشد با ستارگانم

 

 *آهنگ :همایون خرم / خواننده : پروین / دستگاه :شور / شعرغوغای ستارگان از : کریم فکور

 

تو این لحظات خدا رو بیشتر از هر موقع دیگه نزدیک به خودم احساس می کنم .

 بعد از سپری کردن سختی های پی در پی تو زندگیم از جمله تصادف وحشتناکی که داشتیم و جون سالم به در بردنمون …

نا حقی هایی که 30 سال پیش در حق خونوادمون شد … زندانی های سیاسی … اعدامی های سیاسی … فرار ها و مهاجرت ها و پناهندگی های سیاسی …

 بازجویی ها و تحقیرهای پشت سر هم … پاک سازی شدن ها… از کار بیکار شدن ها .. .بی پولی کشیدن ها … توهین ها و طرد شدن ها …

 توهین ها به حدی بود که مادرم برای خرید تو شهر خودش با مشکل مواجه می شد و صاحب مغازه چیزی نمی فروخت ! و آخر سر هم پدر و مادرم مجبور به مهاجرت به رشت شدند !

جالبه ! همه ی کسایی که اون موقع تندروی های مکرر داشتند الان جلوی خانواده ی ما شرمنده ظاهر میشن و ادعا می کنن که مجبور شده بودند که اون طور رفتارکنند !

 اگه بخوام از مشکلات اون موقع بگم کتابی میشه واسه خودش … مشکلاتی که فقط دیدن آثارش تو زندگی ، درد تموم وجودتو پر می کنه !

من هم الان فقط نتایجشو دارم می بینم ، سنم کفاف به روبرو شدن با این مشکلاتی که انقلاب و سیاست برامون به بار آوردو نمیده !

 من الان میبینم که همسر یک اعدامی سیاسی چه جوری از غصه مبتلا به سرطان شده…!!!

 من الان می بینم که اعضای خونوادم چه جوری با ترس و لرز برای دووم آوردن تو محیط های علمی تلاش می کنن !

 من الان هیستریک داشتن به سیاستو کاملا تو وجود پدرومادرم می بینم و عزلت نشینی سیاسی رو با تموم وجودم حس می کنم .

 این که لذت انتخاب برای آینده و سرنوشت کشور ازشون و ازمون گرفته شده ، اینکه … بگذریم !

مجبور شدنم به دست و پنجه نرم کردن با کنکور برای سه بار متواتر که واقعا برام به یه معضل و مانع بزرگ تبدیل شده بود برای رسیدن به هدفم …

و این اتفاق خیلی خیلی بزرگ اخیر که مثه طوفانی بود … و دوست ندارم اینجا صریح درموردش صحبت کنم چون یه احساس مقدسی بود و می خوام پاکیش حفظ بشه !

 از دست دادن سه عزیز با هم در اثر سانحه … و و و و و …

دارم فکر می کنم چه جوری از این احساسم استفاده کنم ؟

 از این شعف با خدا بودن ! آیا لذت احساسِ داشتنِ خدا فقط باید به شعف ناشی از حضورش ختم بشه ؟ نه ..!

 باید ازین احساسم حداکثر استفاده رو کنم . من تو زندگیم هیچ وقت به این میزان از ایمان نرسیده بودم … هرگز … حالا دلیلشو دوست ندارم توضیح بدم ولی به محیط تربیتیم مربوط میشده …

 ایمان من یک ایمان کاملا اکتسابیه … خودم کشفش کردم … و فک می کنم کاملا کاملا ویژه است چون از ایمان صفر به اینجا رسیدم …

حالا پاسخ سوال » آیا خدا می تونه سنگی درست کنه تا خودش نتونه بلند کنه ؟ » رو دارم و دیگه به این راحتی ها ایمانم با یه سوال فرو نمی ریزه … ادعای مکاشفه و عرفان نمی کنم ولی تاثیرشو اونجایی می بینم که وقتی می خوام دروغ بگم عذاب وجدان شدید منو می گیره ، از خدا بیشتر خجالت می کشم … واقعا بیشتر خجالت می کشم …

وقتی بی حوصله ام و خواهر کوچیکم میاد سراغم تا از روزمرگی هاش برام بگه احساس عشق فزون تری می کنم ، هر چند که حرفاش واسم کوچیک باشه ولی سفره ی دلم اینقد بازه که برخلاف گذشته که همیشه دوست داشتم تو خودم باشم و کمتر خودم و وقتمو با دیگران تقیسم می کردم ، الان حضور گرمشو راحت می تونم بپذیرم هر چند که از شدت بی حوصلگی ، سراغ خودم هم نتونم در اون لحظه بگیرم … ولی ادعا می کنم که صبرم بیشتر شده … کمتر تو کوچه های ترس پرسه می زنم … کمتر متنفر میشم و بیشتر دوست می دارم …

به قول wandering stager کسی احساس خوشبختی واقعی می کنه که خدا رو دوست و همراه خودش بدونه با تمام وجودم براتون دعا می کنم لحظه به لحظه ی زندگیتون خدا رو کنار خودتون احساس کنین ، یک احساس واقعی !

به قول شخصی : عالم محضر خداست در محضر خدا معصیت نکنیم .

حرف اول و آخر من تو این پست اینه  :  خدا

 

پ.ن :

              تو اینجایی بگو گم شه ستاره …

             بگو شب تا دلش می خواد بباره ..

            دوباره رخت عریانی به تن کن …

             بگو آینه مکرر شه دوباره …

            کنار تو پر آواز قلبم …

    غزل بارونه جانم از حضورت به من تا می رسی گل میده لحظه …

      گلستون میشه ساعت از حضورت …

            تو اینجایی که نورانی شه اسمم …